Η Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης (World Storytelling Day-WSD), έχει οριστεί να γιορτάζεται στις 20 Μαρτίου κάθε χρόνο, προβάλλοντας μια κοινή θεματική επικέντρωση, για να υπηρετείται ο ενιαίος χαρακτήρας των κατά τόπους; εορτασμών. Η γιορτή ξεκίνησε από την Εθνική Γιορτή Αφήγησης- για να τιμηθούν οι παραμυθάδες και οι ιστορίες- στη Σουηδία το 1990-91 και πήρε αρχικά σκανδιναβικό χαρακτήρα. Πολύ αργότερα, στις αρχές του 2000, καθιερώθηκε ως διεθνής γιορταστική συμπόρευση με αφιερωματικές εκδηλώσεις σε όλον τον κόσμο. Δημοσιοποιούμε το κείμενο του ΣΕΠΑΦΙ που συμμετέχει στους εορτασμούς μέσα από την υποστήριξη σχετικών εκδηλώσεων αναφοράς στην Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης.
Το Σωματείο Επαγγελματιών Αφήγησης Ιστόρησης γιορτάζει με ένα έργο προσφορά της εικαστικού, αφηγήτριας και μέλους του Σωματείου μας, Καλλιόπης Λιαδή. Calliope Liadi
Χρόνια πολλά και ειρηνικά, με το ΦΩΣ που φέρνουνε οι ιστορίες στις ζωές μας!
"ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ"
Στην αρχή υπάρχει το σκοτάδι.
Όχι ως απουσία, αλλά ως χώρος όπου γεννιούνται οι ιστορίες.
Στο κέντρο αυτού του κόσμου στέκει ένα δέντρο. Σκούρο, πυκνό, σχεδόν σιωπηλό. Οι ρίζες του μοιάζουν να κρατούν μυστικά βαθιά στη γη, ενώ ο κορμός του υψώνεται σαν μια στήλη μνήμης. Είναι το δέντρο των ιστοριών – εκεί όπου συναντιούνται όσα έχουν ειπωθεί και όσα ακόμη περιμένουν να ειπωθούν.
Γύρω του, ένας κύκλος από σημάδια, ίχνη και μορφές. Σαν θραύσματα αφηγήσεων που ταξιδεύουν στον χρόνο. Μικρές σκάλες εμφανίζονται εδώ κι εκεί, σαν υπαινιγμοί μιας διαδρομής. Γιατί κάθε ιστορία είναι και ένα ανέβασμα: ένα βήμα προς τα πάνω, προς το φως.
Το μελάνι απλώνεται σαν νύχτα πάνω στο χαρτί. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη νύχτα κάτι κινείται. Κάθε πινελιά είναι μια φωνή, κάθε σχήμα ένας ψίθυρος. Είναι οι ιστορίες που μας οδηγούν μέσα από το σκοτάδι χωρίς να το φοβούνται.
Στις 20 Μαρτίου, την Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης (World Storytelling Day), γιορτάζουμε ακριβώς αυτή τη δύναμη της αφήγησης. Το φετινό θέμα, «Φως στο Σκοτάδι», δεν μιλά για το τέλος του σκοταδιού, αλλά για τη σπίθα που γεννιέται μέσα του.
Γιατί το φως δεν έρχεται πάντα σαν ήλιος.
Μερικές φορές έρχεται σαν ιστορία.
Σαν μια φωνή που λέει:
«Μια φορά κι έναν καιρό...»
Και εκείνη τη στιγμή, ακόμη και μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι, κάτι αρχίζει να φωτίζεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου